پس از اينکه در دهه هاي 60 و 70 تلويزيون ايران به ترتيب در تصرف سريالهاي ژاپني و پليسي آلماني بود، حالا نوبت به سريالهاي تاريخي و افسانه اي کره رسيده. پس از يانگوم و تاجر پوسان، فعلاً جومونگ پرطرفدارترين اين سريالهاست. دي وي دي هاي آن در همه سایتها و حتی کنار خیابان به فروش می رسد ، مطبوعات تصاوير بازيگران سريال و بيوگرافي آنها را چاپ مي کنند و ... اين طور که پيداست ماجراي سريالهاي کره اي، ادامه خواهد داشت و سریالهای دیگری چون امپراطور باد ها و ... در پي هستند!

اين گونه که پيش مي ره، نسل جديد ايران قهرمانان اسطوره اي کره را بيشتر از رستم و اسفنديار خواهد شناخت. کاش لا اقل سريال سازان ايراني از کره اي ها ياد مي گرفتند که چگونه سريالي بسازند که نظر مخاطب را به خود جلب کند. (مقايسه کنيد با سريال چهل سرباز ساخته آقای سلحشور که سریال یوسف را نیز ساخته) واقعاً جالب است که ما باید سریال های تاریخ امپراطوران کره را - که احتمالاً بر چند قبیله حکومت می کرده اند!_  پخش کنیم ولی در مورد امپراطوران کشور خود که بر 25 کشور دنیا در سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا حکومت می کرده اند، حتی یک سریال هم نسازیم!

اما اين تهاجم کره اي فقط در مورد سريال نيست. اگر نگاهي به اطراف خود بيندازيم ميبينيم که بد جوري موج کره اي کشور ما را فراگرفته. بسياري از خودرو ها  از پرايد گرفته تا هيونداي، کره اي هستند. تلويزيون، مانيتور و LCD در انحصار شرکتهاي کره اي است، لوازم خانگي کره اي است.  پروژه هاي پارس جنوبي و فولاد سازي را کره اي ها در دست دارند. حتي در چند سال گذشته پر افتخارترين ورزش ايران هم يک ورزش کره اي بوده (تکواندو).

به مبارکي و ميمنت ما الان تحت استعمار آمريکاي جنايتکار قرار نداريم و با تهاجم فرهنگي آمريکا مبارزه مي کنيم ولي در عوض کشور ما تبديل به بازار مصرف محصولات صنعتي، خانگي، الکترونيکي و فرهنگي کره شده. نکته غم انگيز ماجرا اينجاست که 40 سال پيش کره جنوبي در بهترين حالت همرديف کشور ما در حرکت به سوي توسعه بود ولي امروز ....