از روی دلتنگی
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد/ نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت/ ولی بسیار مشتاقم از گلویم سوتکی سازد/ گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش/ و او یک ریز و پی در پی دم گرم و چموشش را بر گلویم سخت بفشارد/ و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد/ بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را / (دکتر علی شریعتی)
